Dit zijn tijden  van vrij ingrijpende veranderingen–door de hartkwaal van mijn man en ons beider leeftijd heb ik besloten dat we ons voedsel eens per week laten bezorgen door de buurtspar.  Dat betekent bijvoorbeeld dat als ik ‘tros bananen’ heb aangeklikt, er twee weken later 1 banaan verschijnt, wat het moment van consumptie een zekere plechtigheid geeft…. We hebben nu een wekelijks bananenevent waarop we genieten van een halve banaan. Ook ander fruit ontbreekt geregeld. Toen ik laatst verse stukjes ananas aangeklikt had, verschenen er twee zielige blikjes. 

Als we ons bezondigen aan fabriekstroep; koekjes, chocola, kant en klare soepen bijv. komt alles nog steeds keurig aan….

Gisteren was weer bezorgdag. Wij ontvingen de dozen met de gebruikelijke (wat wennen nooit vermoede dingen toch gauw!) omzichtigheid. Aangezien onze gang best koel is, laten we de dozen de eerste uren onaangeroerd (we hebben geen electriciteitsvretende diepvriezer). Omdat ik ze nooit gebruik zijn er nog geen plastic handschoenen in huis. Voorlopig pakken we dus met onze handen in plastic zakken, waarvan we er gelukkig heel veel hebben omdat ik ze nooit heb weggegooid, eerst de dingen die in de koelkast moeten. De volgende dag zetten we dan de groente zo weg in de kelder, paar dagen later met blote handen de rest.

Ik blijk toch automatisch ook de eerste dag iets te checken. Zo zag ik gister ons wekelijkse ene bruine brood niet. Licht in paniek vertelde ik dit aan hem voor de laptop. Ondanks het feit dat hij tussen zijn drie brillen weer de juiste moest kiezen, vond hij het brood. Zucht van opluchting… Automatisch zochten mijn ogen toen naar de bloem. We hebben immers nog wat zakjes gist in de koelkast. Geen bloem. GEEN BLOEM?

Ik herinnerde me dat ik een paar dagen ervoor op een Zoomer met een aantal collega’s van hem voor de laptop, waar ik uit nieuwsgierigheid ook even langs was geweest, al die mensen zitten per slot van rekening op mijn eettafel, een jongeman uit Leiden ontmoet had die om de drie zinnen zei dat hij geen bloem kon vinden.

Ik wist niet hoe gauw ik bij mijn laptop moest komen, naar google, naar meel online. (Ik probeerde eerst bloem, maar eet liever geen bloemen.)

Wegens grote drukte uitverkocht, wegens grote vraag geen levering. En ik was toch echt met biologisch meel begonnen, nee ik wil gewoon tarwemeel. Daar hoop ik nog steeds op, het spelt-amandel-bananenmeel laat ik nog even liggen, zo groot is de nood in huize G nog niet. Er welt een woeste paniek in mij op terwijl ik koortsachtig verder google naar ‘normaal’ tarwemeel. 

Tussendoor ren ik de trap af waar, hoogst ongebruikelijk, hij voor de laptop meteen opkijkt als ik tierend voor hem sta en hij het zelfs meteen begrijpt als ik ‘geen meel’ brul.

Ik snel rechtsomkeert en haast me weer de trap op, kan ik dat met mijn 69 jarige benen echt zo vlug?

O, het moment dat ik in Kropswolde arriveer, o de molen van Kropswolde, o de zakken meel. 25 kilo? Nee, gelukkig kan 10 ook. En die extra paar kilo’s roggemeel toch ook maar. We houden eigenlijk erg van die stevige Duitse vloerbroden. Kan ik vast wel maken als ik ‘zuurdesem’ google, later.

Trillend sta ik seconden later met mijn eigen laptop bij hem voor de laptop. Het is niet ideaal vanwege het vloeken en tieren dat ermee gepaard gaat doordat alle betaalsites stom en slecht ontworpen of te druk zijn, maar ik heb mijn deel gedaan met het zoeken. Ik sta erop dat ook hij wat van alle frustratie krijgt.

Dan denk ik ‘Kropswolde’? Huh? Gelukkig blijkt het te bestaan. Het ligt in Noord Groningen, ik zie een groot huis, een lief meertje achter wat kale bomen. So it does exist. Toch zal ik pas echt gerust zijn als DE DOOS verschijnt….

Waar kwam dit nou vandaan? Waarom was ik in een totale, irrationele woeste paniek bij een denkbeeldig gebrek aan bloem, terwijl ik koelbloedig een gebrek aan WC papier zou trotseren? Ik denk dat het met iets interessants te maken heeft.

De laatste weken zoek ik behalve de gewone boodschappen ineens dingen van vroeger uit, producten waar ik geen decennia aan gedacht heb. O ja, mamma at altijd gemberjam, kijk rozebottelgelei, bestaat dat nog?

Ik vermoed dat mijn meelmoment nog veel dieper zit, ja millennia teruggaat, naar het begin van de landbouw. Meel was vast het product waar je van op aankon, je kunt het lang bewaren, makkelijk meenemen en het vult goed. People needed it to survive. Dit is slechts een vermoeden. Ik weet pas of het klopt als er geen aardappelen in de doos zitten. Ik durf te wedden dat ik daar veel makkelijker overheen stap….